"If friendship is your WEAKEST point
then you are the STRONGEST person in the world." - Abraham Lincoln
Kawan dan sahabat. Ada bezanya. Kawan datang dan pergi bila-bila masa sahaja. Kat mana-mana pun boleh dicari kawan ni. Tapi sahabat, itu yang akan selalu bersama dengan kita di saat kita susah dan senang, sedih dan gembira, menangis dan ketawa. Itulah erti sebuah persahabatan. Hati yang ikhlas menyayangi sahabatnya kerana Allah SWT. Kekurangan dan kelebihan diterima seadanya untuk saling melengkapi antara satu sama lain.
As for me, aku memang seorang yang selalu sayangkan persahabatan. Pada aku, kawan dan sahabat adalah penting dalam hidup aku. Bukan sebab aku tak boleh hidup sorang tapi sebab aku menghargai sebuah hubungan persahabatan. Biarlah orang nak kata aku baik sangat dengan kawan ke apa ke, aku tak kisah. Yang penting, aku tak nak tengok kawan-kawan aku susah. Dan ini memang kelemahan aku. I admit it. Mungkin sebab tu orang ambil kesempatan kat aku. Bila perlu dicari, bila senang ditinggal. Mungkin aku sorang yang menghargai erti persahabatan yang kalau boleh aku nak segalanya perfect untuk dia tapi hakikatnya, nobody cares.
Aku berkawan dengan sesiapa pun atas dasar sahabat. Bukan sebab kau berduit ke, sebab kau pandai ke atau sebab apa-apa la. Kalau aku rasa aku selesa dengan orang tu, aku kawan je dengan dia. Cuma kalau kadang-kadang ada yang tak kena tu normal lah. Mana ada manusia yang sempurna. Aku tak pernah berkira. Kalau dia susah, aku tolong. Kalau dia sakit, aku jaga. Kalau dia perlu, selagi aku mampu, insyaAllah aku akan selalu ada.
Aku sayang kau tak sama macam aku sayang orang lain. Tak sama macam aku sayang kawan-kawan aku yang lain malah aku sayang kau lebih lagi daripada diorang diorang tuh. Apa yang aku buat untuk kau, tak pernah aku buat untuk mana-mana kawan aku. Aku bukan nak mengungkit tapi aku tak tahu kat mana kurangnya lagi sampai kau boleh jadi macam ni dengan aku. Kalau kau takde duit tinggal sehelai sepinggang pun, aku sanggup bagi apa yang aku mampu untuk tolong kau. Tapi bila kau kata macam tu, hati aku sakit sangat-sangat. Selama ni, kau buat tak layan aku, aku tahan, aku simpan. Aku fikir, biar lah, kau tengah happy kot, takkan aku nak kacau. Aku jadi macam tunggul kat situ, kau tak kisah pun. Sampai kita sama-sama ada kawan baru, aku tetap utamakan kau. Aku nak pergi mana-mana, aku ajak kau, kau tak nak ikut. Okay, aku tak kisah. In the end, kau kata aku yang happy kawan dengan orang lain. Mungkin aku tak layak nak jadi seorang sahabat untuk kau kot. Mungkin aku masih ada banyak kekurangan lagi kot.
Takpe lah, aku harap, apa-apa pun yang kau buat, kat mana pun kau pergi, kau akan happy. Semoga kau akan jumpa seorang sahabat yang betul-betul layak dipanggil sahabat. Aku sayang kau sampai bila-bila. Kau tetap sahabat aku walau apa pun yang terjadi. Cuma, aku harap kau tahu yang aku tak pernah menangis seteruk ni untuk orang yang aku panggil kawan. Thanks for everything.
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.